Onrust?!

Afgelopen dagen voelde ik behoorlijk wat onrust in mijn lijf.

Mijn zoontje Siem was afgelopen dagen ziek, koorts en verkouden en daardoor waren ook de nachten heel wat korter dan anders.
Dus natuurlijk heeft het daar vast ook mee te maken. Herken je dat, dat je meteen op zoek gaat naar een oorzaak voor je gevoel? Veel HSP’ers houden van een beetje controle en vinden het fijn om te weten waarom ze voelen wat ze voelen. En ja, ik ben ook een echte HSP’ er, dus die valkuil komt bij mij ook nog vaak om de hoek kijken.

Ik werk op woensdag en donderdag altijd in mijn praktijk en dat waren preccies de dagen dat Siem ziek was. Gelukkig had ik niet veel afspraken staan, dus meteen mijn clienten op de hoogte gebracht en ik heb de meeste afspraken kunnen verzetten. Ik had die twee dagen niet veel afspraken, maar had wel een to-do-lijst met dingen waaraan ik wilde werken die twee dagen. Daar baalde ik een beetje van, maar wist ook dat dat op een ander moment wel weer zou komen.

Misschien raad je het al, wat er gebeurde was heel iets anders. Mijn hoofd zal vol met ideeën en inspiratie en probeerde dus ondertussen toch een beetje te werken met Siem op schoot en mijn telefoon in de andere hand. Nieuwe social media posts inplannen, nieuwe evenementen bedenken, emails versturen en beantwoorden.

En dat, lieve moeders is nou juist net niet bedoeling. Ik kreeg namelijk een enorm onrustig gevoel. Ik was aan de ene kant bezig met het verzorgen mijn zoontje en aan de andere kant probeerde ik mijn clienten aandacht te geven.

Die onrust die naar boven kwam vertelde mij dat ik totaal niet verbinding was met mezelf en daardoor ook niet verbinding kon staan met Siem en mijn cliënten.

Twee dingen tegelijk gaat gewoon niet. Je kan niet je aandacht op twee dingen richten, dat gaat ten koste van wat je aandacht geeft en van jezelf, want je gaat je er niet beter door voelen.

Dit was voor mij weer even een wake-up call. Negatieve emoties komen niet voor niks langs, ze komen langs om je wat te leren. En bij mij was het deze keer, bewust mijn aandacht richten op 1 ding tegelijk, wat voor mij belangrijk is. Misschien vraag je je nu af, hoe ben je dan omgegaan met dat onrustige gevoel Ellen? Allereerst begint het met bewustwording, wat voel ik?  Waar voel ik het? Hoort het bij mij of bij de ander? Kan ik het gevoel misschien een naam geven?

De tweede is acceptatie, dus ik accepteer dat ik me onrustig voel en dat gevoel mag er zijn. Het gevoel wat ik ervaar, wil mij iets vertellen. Namelijk dat ik niet in verbinding ben met mezelf. Doordat ik bewust ben van mijn gevoel en dit ook kan accepteren, kan ik over dit gevoel heenstappen, ik weet namelijk dat ik niet onrustig ben, maar dat ik me onrustig voel. En gevoelens komen en gaan vanzelf weer weg.

Mijn tip aan jullie is dus vooral, druk je gevoelens vooral niet weg, laat ze er zijn en probeer er wat van te leren, want jouw gevoel wilt jou iets vertellen! De les die ik hier uit haal is vooral ga 1 ding tegelijk doen en doe dit met alle aandacht. Op deze manier zorg je allereerst voor jezelf, want zo raak je minder snel overprikkeld en zorg je ook goed voor je kind, omdat je er met volle aandacht bij bent, op de momenten dat je met je kind samen bent.

Merk je bij jezelf dat je het onrustige gevoel blijft hangen in je lichaam, kan je het volgende eens uitproberen:

  • lekker hard meezingen met je favoriete liedje
  • samen dansen op muziek met je kindje
  • laat je telefoon links liggen een hele dag ( ja een hele dag) probeer het maar eens, dit voelt namelijk zo bevrijdend.
  • ga lekker buiten wandelen, wandelen zorgt letterlijk na 20 minuten voor een leeg hoofd. Kijk naar de dingen om je heen, benoem wat je allemaal ziet.

Wat ik heb gedaan? Ik heb mijn telefoon weggelegd en ben met volle aandacht gaan zorgen voor mezelf en voor mijn zoontje en toen kwam vanzelf de rust weer terug in mijn lichaam.

‘als je troebel water met rust laat, wordt het vanzelf helder ‘